"Os Ziganos de Rajasthán"

O pobo cigano, atopa na India a pegada máis antiga da súa orixe. Todas as investigacións sinalan o estado de Rajasthan como a rexión de onde proveñen, anque outros precisan que é un pouco máis ó sur, xa case no estado de Gujarat e outros que un pouco máis ó norte, xa na fronteira con Pakistán. Algúns tamén apuntan cara certo parentesco cos afgáns que fuxían das invasións musulmáns.

A similitude lingüística entre o romano e o hindú é evidente. Pero a realidade é que a pesar de todas estas teorías o misterio sobre a orixe do pobo cigano continúa. A falla dalgún ben necesario para vivir ou o simple desexo de buscar terras máis ricas debeu empurralos a abandonar a India.

Unha das primeiras etapas do longo peregrinar cigano a través do mundo, comeza catrocentos anos antes de Cristo segundo conta a lenda e produciuse cando o rei de Persia Bahram Gur pediu ó rei do que entón era India do Norte que lle enviara dez mil músicos. Despois de escoitalos, o rei quedouse tan impresionado que pediu ós músicos que se quedaran para sempre e regaloulles terras, gran e gando. Como os músicos non tiñan experiencia como granxeiros gastaron moi cedo o gran e o gando e o rei enfadado os expulsounos das súas terras.

Pero non todos os ciganos deixaron a India para viaxar polo resto do mundo. No noroeste do país a lenda continúa e dentro do contexto de tolerancia que se respira na India, os ciganos seguen reuníndose en clans familiares onde cada un desenrola a súa función particular, ben sexa artística ou ritual e perfectamente distinguible polas cores, tatuaxes e abelorios. En caravanas de carros tirados por bois atravesan o deserto do Thar e instálanse en tendas preto das cidades para poder realizar as súas diferentes actividades, sexan mendigos, poetas, cantores, xoglares ou místicos.

Na música, os Ciganos de Rajasthan, acompañan durante as festas dos pobos, os diferentes acontecementos que se producen, os casamentos, os nacementos.

O lirismo poético e o ritmo da declamación caracterizan a súa esencia vocal. Froito dunha antiga tradición oral, as cancións de Rajasthan son coma a súa propia vida, destacando a preparación da tribo para a súa marcha. O eco dos seus sons impoñéndose no silencio do deserto, roto polo carreto dos búfalos que tiran dos carromatos e polo vento que borra as pisadas na area.

Cada danza é sagrada e realízase por algún acontecemento especial ou referido ás divindades. O seu espectáculo é un rico musical que combina a cultura árabe, hindú e cigana onde os músicos poñen ritmo a unha feira que inclúe danza, números de circo, malabares con lume, teatro simbólico.