|
Uxía
& Joâo Afonso
Para
celebrar que á música e ao canto corresponden comunicar
a emoción -e o pensamento- deses lugares próximos (Galiza
e Portugal), das cancións que están no ar e que son
de tod@s. Cantar é unha forma de ofrecer a alma, de aproximarmonos,
de coñecermonos.
Seguiremos
xuntos os trazos, as pegadas desta nosa lingua partindo da súa
orixe, da literatura galaico-portuguesa medieval.
Lembraremos así mesmo os cantos que nos foron aproximando dende
que nos coñecimos, hai agora máis dunha década,
fundamentalmente os do seu tío Zeca que nos seguen a emocionar,
e as nosas propias composicións inspiradas nesa raiz común.
Neste
ir e vir, os nosos camiños cruzáronse en moitas ocasións
para comprobar que temos unha sensibilidade parella, un gusto pola
palabra cantada, polas historias cotiás, un respeto pola nosa
cultura que nos fai fieis ás nosas orixes.
Ogallá
poida perpetuarse esta proximidade, se normalize esta relación
de afecto que sempre existiu e fagamos votos para unha comunicación
máis fluída e desperxuizada, para sentírmonos
parte da mesma raíz lingüística e histórica.
Cantaremos
nesa nosa lingua e sentiremos o noso canto perto de Recife, Açores,
Mindelo, Maputo, o Alentejo...¡Tan diferentes e tan iguais!.
Encantaríanos poder compartir o amor profundo que profesamos
á nosa orixe, a que nos liga tamén a todos estos lugares
que sobrevoamos a través da música, a literatura, a
pintura...
Nunca
camiñaremos en solitario,
neses territorios aínda por descubrir...
"Seremos
muitos, seremos alguem..." Zeca Afonso
|
